در قرن پیش جهانگردی آمریکایی به قاهره رفت تا روحانی معروف لهستانی حافظ دعیم را ببیند .
جهانگرد با کمال تعجب دید که روحانی در اتاقی ساده زندگی می کند . اتاق پر از کتاب بود و غیر از ان فقط میز و نیمکتی در اتاق دیده می شد.
جهانگرد پرسید : لوازم منزلتان کجاست ؟
حافظ گفت : مال تو کجاست؟
ـ : لوازم منزل من ؟ اما من اینجا مسافرم.
روحانی گفت : من هم همینطور .
+ نوشته شده در سه شنبه یازدهم اردیبهشت 1386ساعت 19:46  توسط زهرا بلادر
|
خوب آره
اینجوری هم می شه
هر کی رو میبینی می تونی حدس بزنی چه جور ادمیه
خیلی وقت ها هم حدست درست در میاد
خوش شانسیته!
ولی تا حالا چند نفر رو اینجوری دید؟
چند نفر رو دید که در مورد قضاوتشون اشتباه نکردن؟
اگه فکر کنی میبینی خیلی کم
خیلی کمن
خودت چی؟
من؟!
من زود قضاوت نمی کنم
شاید هم اصلا خیلی وقت ها به آدم ها فکر نکنم
چه فرقی می کنه که هر ادمی چه جوری باشه؟
وقتی آدم نسبت به همه بی تفاوت باشه چه فرقی می کنه که اونا چه جوری باشن؟
اینجوری آدما هر رفتاری هم بکنن تعجب نمی کنی و ازشون هیچ توقعی نداری شایدم بشه گفت هر جور که باشن همون جوری قبولشون می کنی!!
تینا

+ نوشته شده در پنجشنبه ششم اردیبهشت 1386ساعت 10:57  توسط زهرا بلادر
|